Patronat


Prezydent New Lacanian School, Patricia Bosquin-Caroz

Patricia Bosquin-Caroz jest psychoanalitykiem praktykującym w Liège i Brukseli, członkiem i byłą przewodniczącą École de la Cause Freudienne de Paris (ECF), członkiem Światowego Stowarzyszenia Psychoanalizy (WAP).

Konsul generalny Francji w Krakowie, Cédric Peltier

ur. w lutym 1976 r., rozpoczął pracę we francuskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych w 2003 r. jako redaktor ds. polityki ustawowej i zarządzania zasobami ludzkimi, gdzie był odpowiedzialny przede wszystkim za proces oceny francuskich urzędników (2003-2008). W latach 2008 2012 był Szefem wydziału konsularnego w Bratysławie, a następnie w Bagdadzie, 2012-2014. W latach 2014-2017 pracował w delegaturze ministerstwa w Nantes, gdzie odpowiadał za zarządzanie administracyjne pracownikami kontraktowymi Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W 2017 r. został Szefem francuskiego Biura w Adelajdzie, gdzie był odpowiedzialny za stosunki dwustronne pomiędzy Francją i Australią Południową. W latach 2020-2022 był Szefem departamentu zgodności i konkurencji w departamencie dyplomacji ekonomicznej w głównej Dyrekcji globalizacji, kultury, edukacji i rozwoju międzynarodowego we francuskim Ministerstwie Europy i Spraw Zagranicznych. P. Cédric PELTIER był następnie zastępcą Dyrektora w Dyrekcji ds. Francuzów mieszkających poza granicami Francji i administracji konsularnej. P. Cédric PELTIER jest żonaty z p. Julie PELTIER-LALOT i ma troje dzieci Hadrien, Sacha i Noé.
 
Kronos: metafizyka, kultura, religia
 
Polski kwartalnik filozoficzny ukazujący się od 2007 roku. Spośród ponad 400 wydanych dotychczas numerów w kilku pojawia się wątek psychoanalityczny: nr2(2)/2007 - Lacan/Freud, nr1 (1)/2010 - Mózg i fetysze oraz nr 3(14)/2020 - Montaż człowieka. W serii książkowej Kronosa ukazała się też praca Jeana Claude’a Milnera pt. "Dzieło jasna. Lacan. Nauka, filozofia" (2017) oraz dwutomowa antologia pod redakcją Leny Magnone "Psychoanaliza w Polsce 1909 -1949 (2016). Kronos wydaje też od 2012 roku anglojęzyczny rocznik "Kronos - Philosophical Journal".
 
Cricoteka 
 
Cricoteka to hybrydowa instytucja kultury, na którą składają się: muzeum, archiwum, ośrodek badań, galeria sztuki współczesnej oraz przestrzeń wydarzeń kulturalnych: koncertów, spektakli, pokazów filmowych i działalności edukacyjnej – w tym warsztatów dla dzieci i dorosłych. Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA w Krakowie jest instytucją kultury Województwa Małopolskiego.
Cricoteka, czyniąc punktem wyjścia twórczość swojego założyciela – Tadeusza Kantora, inicjatora nowych trendów w sztuce polskiej i twórcy autorskiego awangardowego teatru o międzynarodowej sławie – propaguje sztukę współczesną, która rezonuje z jego ideami teoretycznymi i artystycznymi, poprzez edukację, działalność wystawienniczą, performatywną, teatralną, muzyczną i inne formy upowszechniania.
Cricoteka została założona w Krakowie w 1980 r. z inicjatywy Tadeusza Kantora jako żywe archiwum Teatru Cricot 2. Przechowuje się tu, prezentuje oraz dba o kolekcję obiektów teatralnych ze spektakli Kantora, rysunki oraz dokumenty związane z twórczością artysty. Cricoteka bada, propaguje oraz prezentuje sztukę Tadeusz Kantora. Powołane w strukturach instytucji Muzeum Tadeusza Kantora chroni, opracowuje i udostępnia zbiór obiektów, kostiumów i archiwaliów Teatru Cricot 2.   
Kolekcja Cricoteki stanowi punkt wyjścia dla programu instytucji. Bazując na czterdziestoletniej historii działalności, instytucja wykorzystuje możliwości, które stwarza wielofunkcyjny budynek naszej siedziby, równocześnie dbając o Galerię-Pracownię Tadeusza Kantora przy ul. Siennej 7/5 – miejsce, gdzie artysta spędził ostatnie lata swojego życia, obecnie będące oddziałem Cricoteki.
Otwarta we wrześniu 2014 roku siedziba Cricoteki, przy ul. Nadwiślańskiej 2-4 w Krakowie, to połączenie dwóch budynków – zabytkowej elektrowni i nowoczesnej konstrukcji. W historycznym budynku znajdują się: sala teatralna, archiwum oraz biura Cricoteki, natomiast w nowej części – przestrzeń wystawiennicza, edukacyjna i kawiarnia. Bryła nowego budynku nawiązuje do rysunku Tadeusza Kantora „Człowiek ze stołem” i odwołuje się do pomysłów Tadeusza Kantora: opakowania, ambalażu, pomników architektury niemożliwej.